Draagvlak regel je niet, dat moet je verdienen!

Wie zijn de ambassadeurs binnen de organisatie? Wie vertellen het verhaal? Een handjevol mensen? De directie? Als het die laatste twee zijn, dan laten we serieuze kansen onbenut. Ik ben van mening dat alle werknemers ambassadeurs zijn, van hun organisatie en hun eigen verhaal kunnen vertellen en kennis hebben die van belang is voor de toekomst van henzelf en de organisatie. Zij zijn immers dagelijks met de diensten, producten en merk en van hun organisatie bezig. En dus niet alleen de directie of marketing- en communicatiemedewerkers.

Klanten hebben snel door wanneer medewerkers niet volledig achter hun organisatie staan en dit zal, hoe dan ook, zijn weerslag hebben op de resultaten van de organisatie. Ik durf te stellen dat de betrokkenheid van de medewerkers in de organisatie direct te vertalen is in het imago en de identiteit van de betreffende organisatie.

Figuur : Corporate identity mix (Birkigt en Stadler)

Imago/Identiteit
Het is onmogelijk om één definitie van identiteit te geven. In de literatuur zijn diverse visies omtrent dit onderwerp te vinden. Mijn voorkeur gaat uit naar de volgende definitie: ‘identiteit is wat een organisatie feitelijk in al haar facetten is. Hierbij kan gedacht worden aan structuren, processen, producten, personen etcetera. Maar ook culturen, kennis, emoties, plannen en strategieën spelen hierbij een rol.’
De medewerker van een organisatie is dus een facet die de identiteit van de organisatie bepaalt.
Het model van Birkigt en Stadler zegt dat imago een afspiegeling is van identiteit. Ook zegt het model dat identiteit bestaat uit een viertal instrumenten (identiteitmix): gedrag, communicatie, symboliek en persoonlijkheid.

Gedrag
Het gedrag van de medewerker is verreweg het meest belangrijke en meest werkzame instrument binnen een organisatie. Uiteindelijk zijn het namelijk de handelingen van een organisatie (en haar medewerkers) waarop de klanten (doelgroepen) haar beoordelen.

Communicatie
Met communicatie bedoel ik in deze context „de offerte van verbale of visuele boodschappen‟. Communicatie hangt nauw samen met gedrag. Wat je met communicatie zendt of belooft, moet je met gedrag waarmaken.

Symboliek
Het derde instrument binnen de identiteitmix is symboliek, welke op impliciete wijze aangeeft waar de organisatie voor staat of voor zou willen staan.

Persoonlijkheid
Gedrag, communicatie en symboliek vormen de persoonlijkheid van een organisatie, welke tevens het laatste instrument is van de identiteitmix. Dit impliceert dat de organisatie zichzelf goed moet kennen als zij zichzelf door gedrag, communicatie en symboliek wil presenteren.

Ambassadeurs
Het ambassadeurschap onder medewerkers is de meest concrete vorm , een rol bij het imago. Omdat de medewerker altijd een rol heeft, is iedereen op zijn of haar manier een ambassadeur.

Communicatie en de rol naar medewerkers
‘Hoe kan de afdeling Communicatie de medewerkers bewust maken van hun rol bij het uitdragen/vormen van het imago van hun?’? Mijn advies aan communicatie medewerkers: Co-creatie organiseren met managers, leidinggevenden en medewerkers op de werkvloer.

De co-creatie creëert bewustwording over hun rol bij het vormen/uitdragen van het imago. Daarnaast destilleert het behoeften van medewerkers waar Communicatie ondersteuning kan bieden.
Co-creatie is wat er gebeurt wanneer individuen, groepen of organisaties, die betrokken zijn op een als complex ervaren uitdaging, samen oplossingen creëren die tegemoet komen aan een algemeen belang. Het is een zelfsturend of hooguit gefaciliteerd proces waarin er sprake is van authentieke en respectvolle interacties tussen mensen die streven naar een gedeelde kijk op de gewenste toestand en gedragen acties in die gewenste richting.

Mijn veronderstelling
Strak de touwtjes en de regie in handen houden – want stel je voor wat er allemaal mis kan gaan – is niet meer van deze tijd. Maar dat is niet eens het belangrijkste argument om te kiezen voor co-creatie.
Het voornaamste punt is dat menig organisatie zich in de vingers snijdt als de medewerkers niet ingezet worden als ambassadeur. Een verhaal dat verteld wordt door een directe relatie (medewerker of collega), wordt vele malen eerder geloofd en opgevolgd dan een zakelijke gecontroleerde boodschap.

Gedragen visie
Maar dat is toch eng, de regie uit handen geven? Ja, dat is eng, als je geen visie hebt of die niet uitdraagt. Maar het is ook eng als je niet weet wat er gebeurt en niet geïnformeerd wordt.
Maar als je een gezamenlijk gedeelde visie hebt en een systematiek waardoor je altijd kunt weten wat er speelt, dan weet je toch ook wat je moet doen om de boel de goede kant op te krijgen? Geinformeerd betrokken.

De volgende vier regels zijn een goed begin:

Zorg voor een verhaal. Een verhaal dat de medewerkers begrijpen. Vraag je dus af wat het verhaal is dat je probeert te vertellen. Wil je je medewerkers/collega’s betrekken dan is een inspirerend verhaal van groot belang. Nieuwsgierig maken naar het vervolg.

Doe wat je belooft! Laat een uitspraak geen loze belofte zijn. Dus vraag jezelf af of je bereidt bent om echt te doen wat je belooft. Zelfs als dat meer tijd, moeite en geld kost.

Geloof en vertrouwen; uitgaan van de kracht van de eigen organisatie.

Authenticiteit. Doe je niet anders voor dan je bent.

En weet je, als je dit doet dan heb je draagvlak. Want, draagvlak regel je niet, dat moet je verdienen! Zo dat is er uit ik heb zo’n allergie tegen slogans als “regels zijn regels” en “systemen zijn leidend”, stop daarmee, het zijn de mensen die het doen. Laten we het samen gaan doen en waarmaken, want Walt Disney zei het al; “Some dreams do come true”.

Jocko Rensen
Vervolg op een verhaal dat ik begin 2012 geschreven heb voor een beperkt gezelschap. (2 april 2013)

Ik wil van belerend naar lerend!

Uit boek Lerend organiseren en veranderen – Als meer van hetzelfde niet helpt
geschreven door André Wierdsma en Joop Swieringa

Het is een klassiek patroon volgens de boekjes en theorieën, werken bij de overheid is vaak werken bij een “belerende organisatie”. De belerende organisatie is synoniem met de klassieke bureaucratie. In zulke organisaties leren individuen weliswaar veel, maar collectief loopt het leren uiterst moeizaam. De verregaande taakdifferentiatie reduceert de mogelijkheden voor samenwerking en dus voor leren via interactie tot vrijwel nul. Alle aandacht is gericht op het voorkomen van problemen en dus van leren. De sterke nadruk op rationeel handelen ontneemt velen durf om te leren. Er ontstaat een grote discrepantie tussen wat men zegt (de “praattheorie”) en wat men doet (de “Doe-theorie”). Gaat er iets fout, dan ligt de schuld al snel bij een ander. Iedereen is slechts partieel verantwoordelijk voor het aanpakken van een probleem. Tussen beslissers, denkers en doeners bestaan vooral machtsrelaties. De stijl van de communicatie op alle niveaus is hiërarchisch en ongelijkwaardig. Mensen zien zichzelf als radertjes in een systeem en gaan zich steeds meer als een radertje gedragen. Een reÏficatie. Wat ontbreekt, is de klant als motor voor vernieuwing. Henri Mintzberg noemt dat in de theorie de “machinebureaucratie”, waarbij het woord machine als metafoor is bedoeld voor een dergelijke organisatie.

Tijdens de opleiding post bachelor coach, hebben we dit fenomeen besproken. Ik had zo’n moment van aha ! Maar dan, als ik belerend herken, wat wil ik wel?

Ik wil werken in een lerende omgeving (of een organisatie/omgeving die dat wil en gaat worden). Lerende organisaties zijn organisaties met een groot leervermogen. Zij zijn bekwaam en weten dat te blijven. Zij zijn in staat tot meta-leren: leren te leren. Kernbegrippen hierbij zijn; zowel jezelf aanpassen als jezelf blijven; zowel reageren als pro-ageren; je zowel door de omgeving laten beïnvloeden, als invloed op de omgeving uitoefenen. Ontwikkeling is het kernbegrip van de lerende organisatie. Het vereist het leren op het niveau van principes. Dit vereist het vermogen collectief te leren op het niveau van de principes, in de coaching noemen we dat drieslag leren. De belangrijkste kennis die men nodig heeft om leren te leren is zelfkennis.
De lerende organisatie onderscheidt zich van een belerende organisatie doordat in hoge mate (ook) collectief wordt geleerd. Kernelement van een lerende organisatie zijn teams, als eigenaren van een probleem, als drager van een ambitie. De misschien wel belangrijkste kunst van het inrichten en leiden van een lerende organisatie is het samenstellen van teams die zo veelzijdig zijn dat de grootste kans bestaat op een goede aanpak.
In de theorie noemt prof. G.B.J. Bomers (publicatie De lerende organisatie : Nijenrode, Universiteit voor Bedrijfskunde, 1989) dit multifunctionele teams. Dit zijn teams met een goede mix van:

bekwaamheden: kennis en vaardigheden, bepalend voor wat een team kan

betrokkenheid: de emotionele binding met een probleem die bepaalt wat een team wil en durft

rollen die de verantwoordelijkheid bepalen waarvoor een team staat.

Zelfsturend
Teams zijn in zijn geheel verantwoordelijk voor het aanpakken en realiseren van mogelijkheden. Tegelijkertijd zijn alle leden van het team ieder individueel verantwoordelijk voor de resultaten van het gehele team. Bij het in eigendom geven van een ambitie aan een team is de kernvraag: wie willen en durven we welke ruimte te geven?

Een richting van denken en werken zoals het team Infopunt Veiligheid samenwerkt en mij als teamleider trots maakt. Infopunt is echter geen eiland en maakt weer onderdeel uit van een groter geheel. En hoe werkt het dan?

Dat houd mij nou bezig op dit moment, hoe kun je met het grotere geheel komen tot een lerende organisatie en omgeving? Laat ik me maar vasthouden aan het principe van “hoe eet een muis een olifant?” Het antwoord “in kleine hapjes”.

In het boek Lerend organiseren en veranderen – Als meer van hetzelfde niet helpt geschreven door André Wierdsma en Joop Swieringastaat staat de bovenstaande tabel, waarbij de belerende en lerende organisatie naast elkaar zijn gezet. Er is nog een behoorlijke klus te klaren.

Mijn eerste stap, niet praten maar doen! Doe je mee?

Jocko Rensen
29 maart 2013

5 trends voor 2013 in samenwerken en sociale media

Een blik in mijn glazenbol voor 2013. Ik zie 5 trends; meer voor minder, bronbeheer en onderhoud, sociaal ambassadeurschap, data analyse en virtueel samenwerken. Een toelichting op mijn keuzes.

Meer voor minder.
In tijden van crisis een open deur lijkt mij. Het gebruik van sociale media zal toenemen in organisaties en binnen relaties. Ook in samenwerkingsvormen. Het zal een “way of life” worden voor de massa. Niet in plaats van, maar omdat je meer kunt met minder. Efficiëntie, als meerwaarde van effectief gebruik van sociale media zal ontdekt worden door de massa. De gedachte van “gratis” zal de stap naar deze invulling vergemakkelijken, later zal voor de massa pas duidelijk worden dat gratis niet bestaat.

Ook zal men kritischer gaan kijken naar ‘wie volg ik en wat levert me dit op?’. Het ontvrienden en opschonen van wie je volgt zal door de massa worden ontdekt.

Bronbeheer en onderhoud.
De zee aan informatie in het leven in de sociale media zal groter worden, daarbij zal de behoefte aan onderscheid van “waar of niet waar” “leuk of niet leuk” “eerlijk of manipulatief” etc. groter worden. Uiteindelijk zal dat de aanzet geven tot het meer denken in “van wie is het, waar komt het vandaan. Hoe actueel is het?” Brengt de gebruiker steeds meer richting de bron en de eigenaar/beheerder van de bron. Identiteit van de bronhouder en beheerder zal een steeds belangrijkere rol gaan spelen. De basis zal zijn dat de gebruiker van informatie uit de sociale media wereld steeds meer zal uitgaan van de afspraak met de aanbieder. Aanbieders die hun afspraak niet nakomen zullen op termijn afvallen. Vooral de rol van de aanbieder in de wereld een ABC-tje zal steeds belangrijker worden; actueel betrokken en consequent.

Sociaal ambassadeurschap.
Onze werkelijkheid krijgt steeds meer een sociale (media) dimensie in de virtuele relaties. In de toekomst zal de samenleving steeds meer kijken waar de mensen (aanbieders en gebruikers) zitten waar men zich mee kan identificeren. Ambassadeurs zullen de nieuwe leiders worden, waarbij niet het verstand maar de nieuwe sociale relatie een doorslaggevende rol zal spelen. Er zal sociaal ambassadeurschap gaan ontstaan. Een sociaal betrouwbare en herkenbare ambassadeur zal meer invloed hebben dan de wetenschappelijke onderbouwing van waarheden. Binnen een vakgebied als communicatie zal steeds meer duidelijk gaan worden dat de invloed van de relatie en de mate waarop daarin wordt geïnvesteerd, ook in de dagelijkse wereld te gebruiken is om communicatie effectiever en meer van deze tijd te laten zijn. Er zullen nieuwe sociale media helden het dagelijkse podium gaan bepalen, nieuwe helden die al jaren laten zien dat effectief gebruik van sociale media voor hun werkt. In competentieprofielen van functies zal steeds meer het sociaal ambassadeurschap een plek krijgen. Geen rol of functie bepalen je invloed, de wijze waarop je omgaat met jouw werkelijkheid werken steeds meer mee aan je invloed.

Ook virale distributie van informatie zal steeds meer worden ervaren. De communicatie- en marketingafdelingen van de grote merken zijn er al volop mee bezig. Als een olievlek zal de virale distributie de massa bereiken.

Data analyse
De zee van informatie zal steeds meer ruimte krijgen, ‘Big Data’ wordt een begrip. De ontwikkeling van beschikbaar maken en krijgen van meer data, geeft nog geen overzicht en inzicht.

Na de waarneming van de hoeveelheid data zal de behoefte aan overzicht en vervolgens inzicht toenemen. De behoefte aan nog meer efficiëntie zal de vraag doen toenemen naar inzicht in data. We willen steeds makkelijker, sneller, meer etc.. Er zullen manieren komen om op een steeds makkelijkere manier data te analyseren, de algemene behoefte aan invloed speelt daar een belangrijke rol in. Opslag zal steeds meer als een basisrecht worden gezien, wat je doet met wat je opgeslagen hebt wordt de toegevoegde waarde.

Er zullen meer gevarieerde pakketten komen vanuit providers (en andersoortige organisaties), nieuwe verdienmodellen zullen ontstaan. Mensen betalen steeds minder voor opslag, dit zal zelfs kosteloos worden, de betaling zal zitten in de waarde van de analyse. En analyses zijn weer te verpakken als nieuwe producten en diensten. Een hefboom voor de economie, er zullen, nu nog, onbekende banen en behoeften verschijnen aan de horizon. Maar dat is voor de verdere toekomst.

Virtueel samenwerken.
Afgelopen jaren zijn de technische ontwikkelingen als in sneltrein vaart langsgekomen. Zo zijn het ‘in de Cloud werken’ en het ‘digitaal delen’ steeds gewoner geworden. De grote aanbieders als Microsoft, Apple en Google, hebben de macht gegrepen. Office 365, Icloud, Googledrive hebben de afgelopen periode een belangrijke rol gespeeld om opslag en gebruik, elkaar te laten ontmoeten. Daarnaast doet Dropbox ook leuk mee. Wat te denken van Linkedin, Twitter en Facebook. Ook daar is de strijd om de opslag en inspelen op de behoefte van de gebruikers zichtbaar. De 2.0 gedachte is geland, de massa weet waar het over gaat en verwonderd zich steeds minder. De nieuwsgierigheid naar een diepere dimensie (3.0?) zal ons steeds meer gaan fascineren. We zijn gewend geraakt aan de snelheid van de tijd, we erkennen dat veranderingen steeds sneller gaan. Die erkenning zal er voor gaan zorgen dat participeren en experimenteren, het passieve consumeren gaan overwinnen.

Wij mensen willen steeds meer invloed op van alles om ons heen. Willen we invloed dan zullen we “iets” moeten doen. In ons werk zal steeds meer de nadruk komen te liggen op welk verschil je als werknemer maakt op het eind resultaat. De druk op de arbeidsmarkt en de minder beschikbare financiële middelen zullen er voor zorgen dat er behoefte is aan “lean en mean” organisaties. Wat je als onderdeel van een organisatie kunt bijdragen, welk verschil je maakt, zal steeds meer gezien gaan worden. Zelfsturende teams zullen gestimuleerd gaan worden, heeft als bij effect dat de overhead in organisaties kleiner kan.

Sociaal kapitaal en de waarde van het relatienetwerk zullen steeds belangrijker worden. Het virtueel samenwerken, dat is voor mij het samenwerken zonder ‘opdrachtgever en opdrachtnemer’ rol. Het samenwerken op deze manier is werken vanuit ieders eigenbelang werken aan het gezamenlijk belang. De kracht van de samenwerking (het teamwork) zal weer geproefd gaan worden.

Het werken aan zelfsturendheid zal de stap naar virtueel samenwerken versnellen. De verleiding om naast fysiek samenwerken ook virtueel te gaan samenwerken zal toenemen. Doordat er al succesvolle voorbeelden zijn, zal de weg van het virtueel samenwerken steeds minder eng worden.

Tot nu toe werd er nog heel conservatief met virtueel samenwerken omgegaan.

In de wereld van de zorg, het onderwijs en de politiek hebben we de afgelopen jaren steeds meer de digitale dienstverlening zijn intrede zien maken. Terwijl de discussie in de media nog gaat over onveilig gebruik van data en privacy, zijn de eisen van de samenleving aan de beschikbaarheid van informatie veel hoger geworden. We willen de stap nu nog niet maken om de informatie technisch te verbinden en laten ons leiden door de angst voor het onbekende, tegelijkertijd vinden we het gewoon dat de we alles weten.

We krijgen meer vertrouwen in de mogelijkheden en beschouwen het bijzondere van de afgelopen jaren steeds meer als gewoon. De samenleving zal steeds meer invulling gaan geven aan “waarom moeilijk doen als het makkelijk kan”! Dit zal winnen als de angst voor het verleden en heden is overwonnen.

In de praktijk zal dat vooral beginnen met geven. Mensen zullen gaan merken dat “wat je geeft, krijg je terug” echt werkt. Samenwerken bevat de dynamiek van het geven en nemen. Het zal steeds aantrekkelijker en gewoner worden om ‘iets’ te geven. Sociaal kapitaal scoort ook hier.

Het uitvergroten van risico’s en benadrukken van angst voor het onbekende hebben de massa nog weerhouden. Ook in de media zal meer ruimte komen voor de positieve communicatie over de werkelijkheid, ‘wat we wel hebben of kunnen’ wordt steeds belangrijker. Dit is een logische vorm van overleven en krijgt in de samenleving de overhand.

De media zal een belangrijke rol spelen in het ontdekken van de wereld van het “kan wel”. De “angst-communicatie” zal minder worden. Media zullen ook opzoek moeten naar hun nieuwe rol, al was het alleen al omdat er veel minder geld voor de professionele media organisaties beschikbaar komt.

Steeds meer mensen zullen zich realiseren dat 100% veilig niet bestaat en ook zal het huidige maatschappelijke wantrouwen (bijvoorbeeld richting overheid of andere organisaties) een stimulans worden voor grote groepen in de samenleving om “het zelf te gaan doen”. Daarmee zal een thema als zelfredzaamheid en veerkracht een brede maatschappelijke impuls krijgen. Ook daarbij zal samenwerken met ‘hen die hetzelfde willen’ een logische stap zijn. Virtueel samenwerken is dan zeker een optie, aangezien de middelen en mogelijkheden al tot het dagelijkse gemeengoed behoren. De rol van de beheerder, faciliteerder van de samenwerking zal cruciaal blijken te zijn.

De ICT organisaties en afdelingen zullen veranderen, iedereen is in mijn beleving ICT-er, zeker als het gaat om gebruik van middelen en mogelijkheden. Denk maar aan tablet, telefoon, gaming en interactieve televisie zoals veel mensen dat privé al ervaren.

Het gebruik en functioneren van dit soort middelen en mogelijkheden buiten het privé gebruik, wordt het aandachtsgebied. De techniek (dat het werkt) zal als gewoon worden beschouwd. En als het niet werkt is het inwisselbaar. Er zullen meer beheerde omgevingen gaan komen, waarbij hulp wordt geboden en initiatief wordt beloond. Service gaat weer onderscheid maken. Een mooi voorbeeld is het fenomeen ‘gratis’ video chatten of bellen. Microsoft ziet het “gratis” (zij hebben in 2012 Skype en Yammer gekocht) als service aan hun klanten en een mogelijk nieuw verdienmodel in hun Office 365 ontwikkeling. Ook Facebook en Google hebben de gratis video, chat en bellen geïmplementeerd. Interessant is dat veel mensen hier privé gebruik van maken maar de zakelijke toepassing nog niet oppakken.

Participeren zal steeds meer boven consumeren komen. Een verandering die er voor zal zorgen dat virtueel samenwerken “gewoner” zal worden en het waard is om te proberen. Het pionieren is voorbij, de kracht van het nieuwe samenwerken zal geproefd worden en gewoon worden. Want gemak dient de mens.

In 3 gouden regels voor 2013

Als ik bovenstaande samenvat in 3 regels voor 2013 kom ik tot het volgende;
1.regels voor als er iets te regelen is,
2.behandel de ander zoals jezelf behandeld wenst te worden,
3.maak het leuk (en makkelijk).

December 2012,
Jocko Rensen.

Burgemeesterswissel

Misschien wel de meest gestelde vraag die ik heb gehad de afgelopen dagen over oud-burgemeester Cor Lamers was, wat had beter gekund? Hij is amper weg en klaar voor een nieuwe start en ik krijg zelfs vragen van mensen die ik niet eens ken.

Zal ik dan maar…

Hierbij mijn persoonlijke mening over onze vertrokken burgemeester. Ik heb Cor Lamers de afgelopen 7 jaar als raadsvoorzitter, burgemeester en de laatste tijd ook als burgervader meegemaakt. En een enkele keer met hem mogen voetballen in het gemeente voetbalteam. In die periode heb ik hem als een betrouwbaar en integer bestuurder leren kennen en ben ik het politiek regelmatig met hem oneens geweest. Mijn wereldbeeld en wijze van leiderschap zorgen wel eens voor verschil van mening.

Als burgemeester heeft Cor, in mijn beleving, meer de nadruk gelegd op veiligheid, repressie, conservatief, behoud en consequent besturen dan ik persoonlijk zou doen. Ik ben zelf iemand die meer wil kijken wat kan en soms wil kiezen voor een andere weg en iets meer risico nemen. Daarbij kies ik vaker voor zelfsturend leiderschap. Ook ben ik voorstander van voorkomen i.p.v. repressie. Je begrijpt daar zit verschil van mening in en dat hoort in de politiek en in het lokale bestuur. Daar hebben Cor en ik ook interessante en voor mij leerzame gesprekken over gehad. En weet je, ik heb niet altijd gelijk.

De rol en de gedrevenheid en betrokkenheid die Cor heeft laten zien verdient veel respect en heeft voor mij duidelijk gemaakt dat een burgemeester het nooit iedereen naar zijn zin kan maken. Leiderschap zoals Cor dat heeft laten zien is afwegen en compromissen sluiten, democratie is daarbij zijn instrument. Daarbij bezit hij een flinke dosis eigenwijsheid, waarmee hij de strijd niet schuwt. Soms lastig maar altijd met open vizier. Dus wat had hij beter kunnen doen? Misschien moet ik wel antwoorden; niets.

Ik zal nooit burgemeester zijn, dat wil ik een samenleving niet aan doen en het niveau van Cor haal ik nooit.

Maar ik blijf wel gaan voor invloed op het lokale bestuur en zal het ook met de nieuwe burgemeester weer regelmatig oneens zijn. Net als heel veel andere inwoners. Mocht jij zelf invloed willen hebben op het profiel van de burgemeester van de toekomst, ga dan naar http://www.houten.nl/mijnburgemeester en geef aan wat jij belangrijk vindt.

Dan ook maar vast iets over onze waarnemend burgemeester Rudi Boekhoven (PvdA, 72 jaar). Als je een beetje zoekt weet je dat ook voor deze burgemeester geldt, het burgemeesterschap is een roeping. Wel is het van belang om de voorletters of voornaam te noemen, want ook broer Hans en vader Gerard waren burgemeester. Bij burgemeester Boekhoven (ik doe dat even zo want ik heb nog niet gesproken of kennisgemaakt) zit het volgens wikipedia zelfs in de bloedlijn.

Broer Hans Boekhoven was o.a. burgemeester van Schiermonnikoog en lid van de VVD.

Ach lees zelf maar:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Rudi_Boekhoven

http://nl.wikipedia.org/wiki/Hans_Boekhoven

http://nl.wikipedia.org/wiki/Gerard_Boekhoven

Tijdens het voetballen gaat zo’n wissel toch veel makkelijker

Jocko (2 december 2012)

Hervormingen, gedragen door mensen.

Bezuinigen, lasten verzwaren of hervormen, 3 richtingen om de huidige maatschappelijke en politieke ontwikkelingen te lijf te gaan. Kort samen gevat is dat het verschil in denken tussen de verschillende politieke stromingen. Elke politieke partij zoekt de juiste balans tussen deze drie ingrediënten. Iedereen creëert zijn eigen overzicht en waarheid. Is het Kundus- of lente-akkoord nou wel of geen uitgebalanceerd pakket aan maatregelen? Hoe meer informatie er komt hoe meer onbalans er zichtbaar wordt. Er speelt ook een ander element een rol in de discussie, het nemen van verantwoordelijkheid. Daarbij valt mij op dat verantwoordelijk zijn, iets anders blijkt te zijn als verantwoordelijkheid nemen. Zoiets als het verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen. Ook interessant, het akkoord blijkt een beperkt houdbaarheidsdatum te hebben, 12 september.

Als het gaat om een toekomst in balans, denk ik dat we een aantal ingrijpende maatregelen moeten gaan nemen in Nederland. Waarbij ik het ABC-tje als uitgangspunt zou willen zien; besluiten moeten actueel, betrokken en consequent zijn.

Iets wat voor mij bovenaan het lijstje zou moeten staan wat anders moet is de wijze van belonen en het werk dat daarvoor wordt verricht.

De zorg.
Op dit moment zien we een scheefgroei in de zorg, steeds meer kosten in de overhead. Eigenlijk een raar systeem, daar waar de zorg plaats heeft, bij de mensen die de zorg nodig hebben, worden de laagste salarissen uitbetaald. Stel je eens voor, je bent goed in je werk waar het om draait op jouw werkgebied, je maakt carrière. Dan kom je steeds verder van de feitelijke zorg af te staan en neemt je salaris toe. Zelfde geldt ook voor andere beroepsgroepen, denk ook maar aan onderwijs, politie en welzijnswerk.

Een mooi voorbeeld van hoe het ook anders kan in de zorg is Buurtzorg Nederland, een idee en uitvoering van Jos de Blok. Een manier die ook voor andere beroepsgroepen is in te zetten.

Op de website van buurtzorg Nederland staat te lezen; ‘Goede zorg thuis vraagt een professionele en toegewijde belangstelling voor de persoonlijke situatie van de cliënt. Zo snel mogelijk inspelen op zorgvragen, samen oplossingen zoeken, grotere problemen voorkomen. Buurtzorg levert deze professionele zorg, regelt de zaken eromheen en zorgt ervoor dat iemand zelf kan blijven beslissen over wat er nodig is.’

De kosten van management en overhead worden bij buurtzorg zo beperkt mogelijk gehouden. Kortom: betere zorg tegen lagere kosten; een aantrekkelijk perspectief voor cliënt, professional en verzekeraar. Het lijkt een droom maar het kan, het gebeurt ook. Voor mij is dit een voorbeeld van hervormen. Waarom maken we sommige zaken zo ingewikkeld, terwijl het makkelijk kan?

Een heel ander voorbeeld van hervormingen vind ik het shared space principe. Shared Space is een nieuw ruimtelijk vormgevingsconcept ontwikkeld om verkeer, verblijven en andere ruimtelijke functies met elkaar in evenwicht te brengen. Op dit moment zijn er een aantal Nederlandse voorbeelden zoals in de gemeente Haren. Het concept Shared Space is terug te voeren op de ideeën van Nederlandse verkeersingenieur Hans Monderman. Hij ontwikkelde het idee om binnenstedelijk verkeer op een alternatieve manier te regelen en de mens en zijn veelsoortige activiteiten daarbij centraal te stellen. Verkeersregels zijn tegenwoordig belangrijker geworden dan sociale omgangsvormen

Ik ben er van overtuigd dat we doorgeschoten zijn in onze regelgeving. Ik denk dat het niet meer helpt om daarin stapjes terug te doen, ik denk dat het tijd is voor een nieuwe benadering, gedragsverandering en daarbij ook gedeelde verantwoordelijkheid.

De denkrichting van het shared space principe vind ik interessant, maar zal wel nog verder moeten worden uitgewerkt.

Rust in de samenleving
Over het algemeen zou ik meer rust willen creëren in de samenleving, de overheid kan daar een bijdrage aan leveren, dat doe je volgens mij ook door maatregelen voor te stellen en te nemen die ook daadwerkelijk uit te leggen zijn, te handhaven zijn en rechtvaardig zijn.

Laten we de samenleving weer laten draaien om mensen en niet alleen om regels.

Samenvattend, het moet anders voor een samenleving in balans, de weg daar naartoe vraagt van ons allemaal inzet. Het vraagt om hervormingen die gedragen worden door mensen en niet door regels.

Jocko (20 mei 2012)

Meer informatie:

http://www.buurtzorgnederland.com

http://nl.wikipedia.org/wiki/Shared_space

Teveel ik in wij

De crisis van dit moment is voor mij het beste te omschrijven als “teveel ik in wij”. Ik ervaar de samenleving steeds meer als een grote brij aan eigen belangen. Een brij van meningen, bezit, schuld, macht, strijd, wantrouwen en belangen.

De werkelijkheid wordt steeds meer vanuit de ik gezien, de wij staat te ver van ons af, laat staan dat we weten wie bij ‘wij’ hoort. Wij staat voor de samenleving, een samenleving waar iedereen toebehoort. Wij is het midden. Volg je het nog?

Wij ziet er voor mij op dit moment uit als een groeiende eilandjes cultuur, zonder midden. Een geheel dat versnipperd is en niet in balans. We zien het op het politieke toneel, we zien het in de zuilen van het geloof, we zien het in organisaties, wijken en buurten. De wij bestaat momenteel wel uit heel veel wij-en. Volgens mij, wij-en die ikken zijn.

Natuurlijk, ook ik ben 1 van “de beste stuurmannen aan de wal” . Misschien een interessante vraag; van welk schip zijn wij stuurmannen aan wal? De kakofonie van stuurmannen aan wal die tegenwoordig over ons wordt uitgestort in de vorm van media, het is een overkill. Zoveel informatie waarbij iedereen informatie krijgt om zijn eigen gelijk uit te leggen en zijn ik te versterken. Zoveel ruis en verwarring dat helderheid ontbreekt.

De verschillen worden steeds meer benadrukt. Wat verbindt ons? Wat maakt ons wij? Wat is het midden? Als lid van een dynamische samenleving wil ik naar het midden, 1 wij, een wij dat er is en niet ter discussie staat. Een wij dat niet bezig is de verschillen te benadrukken maar aangeeft wat ons bindt, een wij in balans, het midden. Een wij waarbinnen ruimte en respect voor elkaar is en ruimte voor eigen identiteit. Wij is geen identiteit, wij is de bredere context die ons verbind, het midden.

Als lid van de huidige samenleving voel ik me steeds meer een vreemde. Ook voor mij geldt misschien wel teveel ik in wij. Het ‘wat ik ervaar’ krijgt de overhand. Ik voel wat ik mis maar verdwaal in mijn woorden. De ik heeft een onderbuik en laat zich daardoor leiden. De versnipperde wij laat zich leiden door haar onderbuik, die lijkt op een beerput met geuren en smaken die ik niet meer herken.

Of we nou willen of niet, we zullen het met elkaar moeten doen in onze samenleving, laten we er de beste wij van maken in plaats van steeds meer ik, ik zoek door naar het midden, ik geloof dat het bestaat.

Jocko 4 februari 2012

Ter inspiratie; Stef Bos – het Midden

Het midden

Ik sta hier in het midden

De wereld om mij heen

De linkerkant is bloedeloos

En de rechterkant is leeg

Wat voor de ene liefde is

Is voor de ander haat

Alsof wij zijn vergeten

Dat het midden nog bestaat

Er is geen kant te kiezen

Ze maken ons wat wijs

Ze praten over zwart en wit

Maar wijsheid is vaak grijs

De een sterft voor een God

Die de ander dood verklaart

Alsof wij zijn vergeten

Dat het midden nog bestaat

Maar ik geloof

Ik geloof

Dat het midden bestaat

En de eenvoud gaat ten onder

In een zee van overvloed

De kudde zoekt een herder

En de wolven ruiken bloed

En de honger naar sensatie

Maakt een koning van een dwaas

Alsof we zijn vergeten

Dat het midden nog bestaat

Maar ik geloof

Ik geloof

Dat het midden bestaat

We zien ons zoeken naar een richting

We weten niet waarheen

We zijn te weinig samen

We zijn teveel alleen

En we sluiten onze poorten

Om te houden wat we hebben

We sluiten alles buiten

Alles wat ons nog kan redden

We zijn bang om te verliezen

Wat al lang verloren is

En we zien niet dat de weg naar buiten

Voor ons open ligt

En onze dromen zijn versleten

En de vreemdeling verdampt

We jagen door de straten

Van een uitgestorven stad

En we zoeken naar een richting

En we weten niet waarheen

We zijn te weinig samen

We zijn teveel alleen

(Bron: http://www.stefbos.nl/page/Liedteksten/detail/2009/Het_midden)